2004-2006 | Ek Het my Eie Tronk Gebou, Een Stil Besluit op ‘n Slag

Toe Daniel gevra het om vir 'n paar weke by ons te bly terwyl hy werksonderhoude in Johannesburg bygewoon het, het dit na 'n redelike versoek gelyk. Ek het verkeerdelik geglo dat daar steeds grense was wat ek kon afdwing, steeds 'n lewe wat ek kon beskerm. Ek het nog nie besef dat ek, deur hom in te laat, 'n lewe begin bou het wat ek nie weer sou kon verlaat nie.

Toe Corné na sy tydperk in die Noord-Kaap na Kaapstad terugkeer, het hy af en toe gebel, meestal om my te vra om kruideniersware by sy pa se huis af te lewer, waar hy steeds gewoon het. Ek het steeds geen vrae gevra nie, want ek het geweet hy verdien nie veel met sy tydelike werk nie. Dit was eers baie later dat ek uitgevind het dat Daniel weer begin drink het kort nadat die seuns weer by hom ingetrek het. Sy pensioenbetaling was gou opgebruik, sy verhouding het misluk, hy het sy werk verloor, en hy het sy huis en motors verkoop (nie noodwendig in daardie volgorde nie). Ek en Karen was nie meer deel van hul lewe nie, en ek het niks hiervan geweet tot baie later nie. Ek het toe eers besef dat hulle nie so 'n feesmaal saam met hul pa gehad het nie, en ek het my heeltyd oor hulle bekommer.

Nou, met Corné permanent terug by die huis saam met my en Karen ná die kanker-episodes in 2001 en 2003, was Louis (my jonger seun) die enigste een in kontak met Daniel, hoewel hy nie meer by sy pa gewoon het nie. Louis het toe van tyd tot tyd begin bel om te rapporteer dat sy pa geen kos of geld gehad het nie. Ek het geweier om vir Daniel geld te stuur, want ek het geweet waar dit sou opeindig, so ek het 'n paar kruideniersware vir hom bestel om te "help". Dom van my, ja, maar ek het net nie geweet hoe om aan my kinders te verduidelik dat ek baie min omgee vir die inhoud van hul pa se kruidenierskas nie. Ek het daardie dae toe onderhoudsbetalings teruggehou of laat inbetaal is, en ek voor die OTM gestaan en gebid het vir genoeg geld om brood en melk te koop, net te goed onthou. Daniel het nie genoeg omgegee om my deur daardie moeilike tye te ondersteun nie.

Om drie huishoudings te onderhou, my eie met twee kinders in Johannesburg, Daniel s'n in Kaapstad, en om ook 'n ooreengekome bedrag aan my ma se versorger by wie sy in Durban gewoon het, te betaal, het my glad nie gepas nie. My inkomste was nie so aansienlik nie. Karen en Corné was nuut in hul poste aangestel en het min verdien, en die huur wat hulle betaal het, het nie eens hul pa se onderhoud gedek nie.

Toe Daniel vroeg in 2004 bel om te vra of hy vir 'n paar weke by ons kon bly terwyl hy werksonderhoude in Johannesburg bywoon, het ek gedink dit was pure vermetelheid van sy kant af. Om hom die indruk te gee dat hy enige tyd in my huis welkom sou wees, was nie my bedoeling toe ek hom toegelaat het om die kinders daardie paar dae in 2003 te besoek nie.

Maar, het ek geredeneer, dit sal dalk 'n goeie idee wees om hom weer op die been te help deur vir 'n paar weke verblyf en vervoer te verskaf. Daarna kon hy sy eie kruideniersware koop, en ek kon weer in vrede leef. Ja, ek was so naïef. Ek het nie besef dat ek, deur hom weer onder my dak toe te laat, myself tot tronkstraf vonnis en die sleutel weggooi nie. Daniel het gedink hy het nou 'n voet in die deur na die paar dae vakansie wat hy vroeër by ons deurgebring het, en om hom van die idee van 'n verenigde gesin te laat afsien, sou later onmoontlik wees.

Natuurlik was daar geen geskeduleerde werksonderhoude nie. Waarom het ek dit ooit verwag? Net 'n paar telefoonoproepe het my verseker dat niemand in die vleisgraderingsbedryf geneë was om hom te oorweeg vir 'n werk nie. Sy reputasie as 'n dronklap met 'n aggressiewe temperament het verseker dat niemand hom sou aanstel nie. Ek was woedend en gereed om hom uit my huis te skop, totdat Karen, die kind wat hy by meer as een geleentheid as syne ontken het, opgemerk het dat hy nie veel langer op sy eie sou oorleef nie. Ek het geweet dit was die waarheid. Hy was vyftig jaar oud, maar het gelyk soos 'n ou man, 'n ernstig siek een, en hy was besig om homself dood te drink.

Wonderlik. So, as ek hom uit my huis skop en hy in die strate sterf, sou my kinders my vir altyd onthou, nie as die goeie moeder wat ek probeer het om te wees nie, maar as die vrou wat hul pa in 'n drein in die straat laat sterf het. Kinders is ongelooflik lojaal en vergewensgesind teenoor hul ouers; daar is baie waarheid in die ou gesegde "bloed is dikker as water". Party van my vriende het vir my gesê dat ek hom aan sy eie lot moes oorlaat om “sy eie graf te grawe”, maar ek het sulke wyse mense uitgedaag om my kinders in die oë te kyk en hierdie stukkie wysheid te herhaal, wetende hoe diep hierdie situasie hulle raak.

En slegte dinge gebeur nie een op 'n slag nie. Net voordat Daniel opgedaag het, het ek geval en my arm gebreek, met die gevolg dat ek my arm vir byna ses weke in gips moes verduur. Daar was 'n vlaag inbrake in ons buurt, en die oortreders het die honde vergiftig. Bazil was een van die honde wat van die vergiftigde vleis geëet het, maar hy was die enigste een in ons buurt wat deurgekom het – die res het almal gevrek. Die oomblik toe ons besef het dat Bazil vergiftig is, het ons hom twee liter melk gegee en hom gedwing om alles te drink. Toe het die kinders met hom na die veearts se spreekkamer gejaag in die middel van die nag. Corné moes oor die hoë muur rondom die spreekkamer klim met 'n reuse Boerboel-Mastiff in sy arms omdat die elektrisiteit af was en die veearts gesukkel het om die hek oop te maak. Bazil is op 'n drup geplaas, en niemand was meer verbaas toe hy daardie verskriklike nag oorleef het as die veearts self nie.

Toe Daniel met al sy aardse besittings in 'n tas opdaag (en ek bedoel letterlik ALLES daarvan, want hy het niks anders op sy naam gehad nie), was al wat ek kon hoor die geklingel van bottels. Ek het die tas op die kombuistafel oopgemaak, die bottels drank uitgehaal en dit in die kombuiswasbak leeggemaak, daar en dan. Ek het dit duidelik gemaak dat alkohol steeds en altyd verbode sal wees in my huis. Om by die voordeur in te kom, het hom nie carte blanche gegee om ons lewenswyse te verander nie. Hier, op my gebied, sou hy óf instem om volgens my reëls te leef óf hy kon onmiddellik vertrek.

Na 'n rukkie het ek opgemerk dat Daniel vriendskappe met die bure begin vorm het en gereeld oorgenooi is vir 'n drankie. Ek het al die bure binne loopafstand besoek en hulle gewaarsku om nie vir Daniel drankies aan te bied nie, en verduidelik dat hy 'n verslawingsprobleem het. Hulle het vinnig genoeg besef dat hulle liewer nie die grense wat deur hierdie outoritêre matriarg opgerig is, moes oorskry nie. Ek het besef dat ek Daniel altyd besig moes hou om te keer dat hy na die drankwinkels sluip, en ek het 'n tweede verband op die huis uitgeneem. Ek wou 'n dubbelmotorhuis byvoeg, die sekuriteit opgradeer en die kombuis en badkamers oordoen. Ek het hom aan die werk gesit om toesig te hou oor die professionele bouers wat ek aangestel het. Op hierdie stadium het ek Emmy, Samuel se dogter, by die personeel gevoeg om die huis skoon te maak.

Ek het Daniel ook na die plaaslike regeringskliniek en hospitaal geneem. Dit het geblyk dat hy 'n baie aggressiewe vorm van velkanker op sy gesig gehad het, en hy het onmiddellike chirurgie en nasorg nodig gehad. Sy rug het ook begin verswak, en ek het baie tyd spandeer om hom na en van sy afsprake te ry, aangesien hy die operasie by die ou Johannesburg Algemene Hospitaal, soos dit destyds bekend was, moes kry, baie kilometers weg van waar ons gebly het. Blykbaar het hy 'n vorige rugoperasie gehad gedurende die jare wat ons nie saam gewoon het nie. Ek het nie eers hiervan geweet nie.

Met al hierdie dinge wat by die huis aangaan en 'n baie besige werkskedule, het die volgende drie jaar in relatiewe rustigheid verbygegaan, alhoewel Daniel en ek gereeld klein rusies gehad het. Hy het maar alte goed verstaan ​​dat ons nooit weer 'n huweliksverhoudings sou hervat nie en dat ek nou die onbetwiste hoof van hierdie klein gesinnetjie was. Hy het hom aan die huisreëls onderwerp (nie sonder om dit 'n paar keer te toets nie), en ons het begin saamleef in 'n vreemde soort vriendskap, waar ons elkeen ons afstand van mekaar gehou het. Maar ek het geweet dat ek, met Daniel in die omtrek, nie ou vriende huis toe kon bring of nuwe vriende kon oornooi nie. Daniel se besitlikheid, jaloesie, natuurlike aggressiwiteit en geneigdheid om hom na drank te wend wanneer hy gedwarsboom word, het daarvoor gesorg. Dit is die lewe waaraan ek gewoond geraak het tydens ons huwelik — om altyd alleen en eensaam te wees. Dit is hoe ek in die toekoms sou leef. Ek was besig om my droom van 'n normale lewe waarin ek my vriende, my leefstyl en my toekoms sou kon kies, sonder om Daniel altyd in ag te neem, prys te gee. Ek was besig om myself effektief in die tronk te sit.

Hooffoto: Gestileerde foto van ons opnuut saamgestelde gesin in 2004, nadat ons lank vervreemd was.

Foto binne die blog: Gestilleerde foto van Bazil ons Boerboel-mastiff.