2026. Ek onderbreek my skrywe in my blog-joernaal met herinneringe van vroeër jare om vir my kinders 'n storie oor liefde te vertel wat deur generasies heen weergalm. Dit word mikrogorisme genoem.
Mikrogorisme. Poësie voorgedra.
Julle kan oor mikrogorisme op die internet lees; lank voordat ek ooit die woord mikrogorisme gehoor het, het ek geweet hoe dit voel.
Ek het dit in my liggaam en emosies ervaar, en ek het dit in my verhoudings met my drie kinders beleef sedert ek swanger was met hulle. Ek glo ook dat dit in my eie ma se verhouding met my geleef het sedert voor my geboorte.
Wetenskaplikes het iets merkwaardigs ontdek net meer as 'n eeu gelede. Tydens swangerskap vind 'n uitruiling van selle tussen die ma en baba plaas. 'n Paar van die baba se selle kruis deur die plasenta en neem hulle intrek in die ma se liggaam tot waar hulle hulself in die ma se weefsel en organe vestig. Jare later, selfs dekades later, kan daardie selle steeds in haar hart, haar longe, haar brein en selfs in geneesde letsels gevind word. Net so bly sommige van die ma se selle agter in haar kind se liggaam. Navorsers volg gereeld manlik-spesifieke Y-chromosoom-DNS (van manlike fetusse) in moederlike bloed om presies te bepaal waarheen daardie fetale selle beweeg en hoe hulle optree. Hulle kan dit doen omdat sommige van die fetale DNS in die moeder se liggaam bly.
'n Ma laat nooit regtig haar kinders gaan nie, want in die kleinste fisiese sin verlaat hulle haar nooit heeltemal nie. Ek het my kinders onder my hart gedra voordat ek hulle deur die lewe gedra het. Elke geskraapte knie, elke traan, elke soen, elke drukkie, elke bekommernis, elke droom het deel van my geword – 'n gedeelde ervaring – lank voordat die wetenskap 'n naam daarvoor gevind het.
Wetenskaplikes noem dit mikrogorisme.
Dit klink soos 'n mediese kuriositeit, maar vir my voel dit meer soos poësie.
My liggaam het hierdie poësie verstaan en voorgedra lank voordat my lewe ontrafel het.
'n Lewe ontrafel
My huwelik het uitmekaar geval onder die gewig van alkoholisme, woede, geestelike verwaarlosing en woorde wat wonde gelaat het wat niemand anders kon hoor nie. Na die egskeiding het die stryd nog moeiliker geword. Finansieel en emosioneel het ek myself vasgekeer bevind totdat ek die pynlikste besluit van my lewe geneem het – ek moes my twee seuns toelaat om my huis te verlaat om by hul pa te gaan woon.
Dit was nooit die toekoms wat ek vir ons voorgestel het nie.
Die jare wat gevolg het, het leemtes gelaat wat nooit heeltemal opgevul is nie. Leuens het my seuns oortuig dat ek hierdie skeiding gekies het. Vir vyf lang jare het ek geveg om deel van hul lewens te bly terwyl ek die afstand tussen ons sien groei het. Sommige verliese kan nie gemeet word in terme van verjaarsdae wat gemis word of vakansiedae weg van mekaar af nie. Hulle word gemeet in gesprekke wat nooit plaasvind nie en in herinneringe wat nooit gemaak word nie.
Selfs nou, dekades later, pyn daardie vermiste jare steeds. Ek twyfel of julle pa ooit 'n idee gehad het dat hy nie net my kinders van my weggeneem het nie, maar dat hy my ook van 'n deel van my liggaamselle en DNS beroof het – die deel wat ons gedeel het, ek en julle. Ek het nog nooit sulke seer ervaar nie. Geen wonder dat ek daardie dae verskriklike drome ervaar het waarin ek as 'n geamputeerde wakker geword het en 'n paar noodsaaklike liggaamsdele vermis het nie. Ek kry steeds soms daardie drome, en ek word steeds in trane wakker.
Vergifnis
Mense praat soms oor vergifnis asof dit bloot 'n besluit is, 'n skakelaar wat oorgeskakel kan word wanneer genoeg tyd verby is.
Vir my was dit nog nooit so eenvoudig nie. Ek sukkel steeds om daardie skakelaar oor te skakel.
Ek het nog nooit die dade vergewe wat my familie uitmekaar geskeur het nie. Selfs die dood kon nie uitwis wat gebeur het nie. Ek het nie hierdie bitterheid gedra omdat ek die man gehaat het wat dit veroorsaak het nie. Ek wil hê my kinders moet dit in hul diepste wese weet. Ek het julle pa nie gehaat nie. Nie toe nie en ook nie daarna nie. Nooit. Ja, ek erken ek het hom nie meer liefgehad nie, en ek wou hom nie meer regtig in my lewe hê nie, maar ek het hom nooit gehaat nie. Dit is hoekom ek hom kon toelaat om in my huis te woon, en met my dogter se hulp het ons na hom omgesien tot die dag van sy dood. Ek hoop my twee seuns verstaan en onthou dit.
Ek het gehaat wat alkoholisme aan hom gedoen het, en ek het die keuses wat daardeur veroorsaak is, gehaat. Ek het die vrees, die verwaarlosing, die manipulasie, die verwerping en die skade wat agtergelaat is, gehaat. Daardie dinge het jare van die liefde en nabyheid gesteel wat bestaan het van die tyd van julle geboorte af, en wat ek altyd tussen my en julle probeer kweek het, asook tussen julle drie. Ek wou hê die sibbe moes bymekaar bly, wat ook al gebeur. Ongelukkig kan daardie negatiewe tyd nooit terugbesorg word nie. Dit is wat ek nie kan vergewe nie.
Daar is 'n verskil tussen haat vir die man en haat vir die skade wat veroorsaak is. Onthou dit asseblief en onderskei tussen die twee.
Die reg om lief te hê
Wat ek miskien die meeste vir my kinders, veral my twee seuns, wil hê, is om die volgende te verstaan: In my boeke is julle altyd voorheen, en word julle steeds toegelaat om julle pa lief te hê. Ek het nooit verwag dat julle julle gevoelens vir my bo die liefde moet stel wat julle vir julle pa gehad het en steeds het nie. Dit was nooit 'n kompetisie nie. Julle hoef nie tussen ons te kies nie. Ek het nooit verwag dat julle dit sou doen nie.
Ek het altyd verstaan dat julle lojaliteit teenoor hom nie verraad teenoor my was nie. Dit was bloot die lojaliteit van kinders wat probeer het om sin te maak van 'n onmoontlike situasie. Ek verstaan dit nou miskien beter as toe.
En miskien is dit waar mikrogorisme die hardste tot my spreek.
As julle selle na al die jare nog in my leef, dan laat liefde dalk spore na wat ook nie verwyder kan word nie. Nie deur egskeiding nie. Nie deur afstand nie. Nie deur misverstand nie. Nie deur hartseer nie. Nie eens deur die dood nie.
Miskien dra ons mekaar op maniere wat ons nie kan sien nie. Miskien het die vermiste jare nooit die band tussen ons uitgewis nie. Miskien is dit net onder ’n laag seer weggesteek. Ek hoop dis waar. In my hart weet ek dis waar.
Mikrogorisme eggo
Wetenskaplikes kan dalk mikrogorisme met mikroskope en DNS verduidelik. Moeders verstaan hierdie band en hierdie liefde sonder enige kennis van die wetenskap. Dis eenvoudig hoe ons weet dat ons kinders ons nooit regtig verlaat nie.
Sommige mense bly in ons harte omdat ons hulle onthou. Ander bly omdat hulle letterlik deel geword het van wie ons is. En miskien is dit een van die mooiste waarhede van die lewe: Die mense vir wie ons lief is, laat eggo's agter binne ons, eggo's wat deur baie generasies gehoor kan word.
Sommige eggo's word gemaak van herinneringe.
Sommige word gemaak van selle.
Almal word deel van ons lewensstories.
'n Spesiale boodskap aan my dogter
Aan my dogter wil ek hierdie spesiale boodskap oordra: Ek weet dat jy dit nog altyd moeilik gevind het om 'n band met jou pa te vorm, veral omdat hy jou ouerskap so openlik op 'n jong ouderdom bevraagteken het; deels miskien omdat julle slegs beperkte kontak gehad het. Ek kan jou verseker dat dit nie is wat hy werklik in sy hart gevoel het nie; dit was net een van die maniere waarop hy probeer het om my seer te maak, om deur die onverskilligheid van my gevoelens vir hom te breek, en ek het 'n vermoede dat dit onder die invloed van familie en vriende was wat my vir die egskeiding blameer het.
Al my kinders kan met veiligheid en sonder vrees DNS-verslae aanvra. Daar sal geen verrassings wees nie. Al drie broers en susters het dieselfde biologiese moeder en vader. En Karen, ek is net jammer dat jy die slagoffer van daardie bose leuens was. Ten spyte van dit alles het jy nooit gehuiwer om jou pa te help toe hy in moeilike tye beland het nie, en ek bedank jou dat jy die familie op hierdie manier gehelp het. Jy dra binne jou 'n groot kapasiteit vir liefde. Alhoewel ons dit nie altyd sê nie, weet ons almal dat jy die een is wat, sedert die vroeë dae van my eerste kankerdiagnose, hierdie gesin bymekaar hou en die huishouding op geoliede wiele laat loop.
Ons het 'n nuwe tuiste geskep
Aan my kinders wat vir my 'n tuiste op my oudag geskep het en met soveel liefde en geduld na my omsien: DANKIE. Dankie dat ons 'n tuiste het waar ons nie bang is om lief te hê nie, om ons foute te erken, en waar vloek en skel nie geduld word nie.
Ek voel veilig by julle, en ek is lief vir julle. Ek wil 'n mooi herinnering wees, 'n deel van julle selle en van julle stories wat julle eendag dalk wil vertel. En ek hoop julle sal die eggo van my liefde nog lank hoor, selfs nadat ek weg is.
Julle ma.
Aan die een wat ons vooruitgegaan het
Ns. En 'n laaste boodskap aan my eie moeder, ingeval sy haarself op 'n plek bevind waar sy my hartklop kan hoor; ek kan steeds die eggo van ma s'n hoor.
Jou dogter.
Hooffoto: 'n KI-ondersteunde illustrasie wat as 'n simbool van mikrogorisme dien en in 'n stamboom ingeweef is.
Baie dankie vir die bewusmaking van mikrogorisme. Dis die eerste keer dat ek daarvan hoor. Dit maak pragtig sin soos wat jy dit in jou storie inweef.
Ek het ook nie hiervan geweet nie, maar dit maak perfekte sin. Hoeveel keer was jy al bewus daarvan dat jou kind siek is of seer het sonder dat hulle enigiets sê? Dis die aanvoeling vir my kinders se “af” dae wat my op die spoor hiervan gesit het.
Aangrypend, hartroerend – jy skryf my in bewoënheid in.
Bewoënheid is baie naby aan meelewendheid en so maak ons darem kontak so oor die duisende kilo’s wat ons skei Dankie vir die inloer Frannie.
Dit raak my hart aan soos nog nooit ‘n vertelling gedoen het nie. Nou verstaan ek my eie hoekom ek voel soos ek voel oor my kind en familie ook. Dis nie regtig telepatie nie dis innerlike weet en aanvoel wat maak dat mens weet jou kind het jou nodig. Dankie vir hierdie diep en interessante skrywe.
Dankie Scrapy. Ek het net geweet, toe ek oor hierdie verskynsel gelees het, dat ek eintlik ‘n oerkennis hiervan in my lyf ronddra. Ek is so bly dit het iets vir jou ook beteken.
Baie interressant. Sulke bevindings of navorsing maak mens net ryker.